Gdy zawieje wściekły wiatr...

Tytuł: Monument 14. Wściekły wiatr
Autor: Emmy Laybourne
Wydawnictwo: Dom Wydawniczy Rebis

Grupa ocalałych opuszcza doszczętnie zniszczoną strefę, kiedyś zwaną ich domem, by wspólnie przenieść się w miejsce, zorganizowane dla uchodźców - takich samych jak oni. Dosyć dobre warunki bytu decydują o tym, że grupa zostaje tam na dłużej. Kiedy jednak Niko trafia w jednej z gazet na zdjęcie Josie, postanawia bezzwłocznie odnaleźć dziewczynę, tak, by w końcu cała grupa mogła być razem. W dotarciu do ukochanej, ma mu pomóc Dean, Jake i Astrid, która musi uciekać z obozu, ze względu na niebezpieczne testy, jakim ma zostać poddana. Tymczasem okazuje się, że ukochana Nika wcale nie żyje w tak komfortowych warunkach, w jakich żyją jej przyjaciele. Zamknięta w obozie dla osób, z grupą krwi zero nieustannie musi walczyć o przetrwanie w krwawej rzeczywistości tego miejsca. Jak poradzi sobie paczka przyjaciół, odpowiedzialna za uratowanie Josie? Jakie przeszkody stoją na ich drodze?

Trylogia Emmy Laybourne o grupce dzieciaków i starszej młodzieży uwięzionych razem w supermarkecie, zyskała nie tylko światową popularność, ale także tysiące pozytywnych opinii czytelników. Mi, pierwsza część trylogii przypadła do gustu ogromnie, problemy pojawiły się podczas czytania drugiej. Zwieńczenie trylogii trochę stało na półce, zanim finalnie się za nie zabrałam, ale w końcu ten moment musiał nastąpić. Jakie są moje wrażenia po lekturze?

Jak już wcześniej pisałam, "Niebo w ogniu" było napisane na kompletnie innym poziomie niż "Odcięci od świata". Owszem, było ciekawe, nawet wciągające, ale to już nie to samo, co część pierwsza. Sięgając więc po "Wściekły wiatr" byłam pełna obaw, co do tego, jak autorka dalej pociągnie te bądź co bądź, słabo zaczęte wątki. Okazało się, że moje obawy niestety się sprawdziły i trzecia część serii nie dość, że kompletnie nie przypadła mi do gustu, to dodatkowo uważam, że jest najgorszą książką z całej trylogii.

Początek historii przenosi nas do świata Deana i jego przyjaciół dokładnie w momencie, w którym skończyła się pierwsza powieść. Już od momentu, kiedy grupka przyjaciół - Dean, Jake, Astrid i Niko postanawiają wyruszyć szukać Josie, lektura przestała sprawiać przyjemność, a stała się czystą torturą, jeśli chodzi o przebrnięcie przez te paręnaście pierwszych stron. Nie dość, że styl pisania pani Laybourne, bez zbędnych opisów, bardzo konkretny, powiedziałabym nawet, że mało pasujący do takiej powieści utrudniał czytanie książki, to jeszcze na dodatek pomysł na fabułę kompletnie się wyczerpał po paru stronach. Jak to zwykle bywa, autorka nie mając pomysłu co dalej zrobić z bohaterami, po prostu schematycznie poprowadziła fabułę i na tym polu niestety zawiodła.

Wszystko to pogarszał jeszcze fakt, że Emmy Laybourne zdecydowała się podzielić rozdziały na te, w których akcja kręci się wokół czwórki przyjaciół oraz te, w których czytelnik dowiaduje się, co tak naprawdę dzieje się z Josie i innymi w obozie - więzieniu. Normalnie bardzo lubię, kiedy autor stosuje jakieś urozmaicenia w strukturze prowadzenia narracji, ale w tym wypadku taki zabieg okazał się katastrofą. Przede wszystkim dlatego, że kiedy akcja w końcu się rozkręcała, autorka gwałtownie zmieniała postaci główne i w efekcie na nowo czytelnik męczył się z inną sytuacją.

Tak jak wcześniej pisałam o całkiem ciekawych bohaterach, tak teraz zdecydowanie cofam swoje słowa. Nie wiem, kiedy dokładnie nastąpiła taka zmiana, ale nie poznaję postaci, o których czytałam w pierwszej części i postaci, o których czytałam we "Wściekłym wietrze". Dean zmienił się nie do poznania, trudno odgadnąć kierujące nim motywy - niby wyjazd z Nikiem jest spowodowany troską o Astrid, ale czy chłopak tak naprawdę uważał na swoją ukochaną czy raczej nieustannie skupiał się na sobie, tego już nie mogłam rozgryźć. Tak czy inaczej, bohater wiele stracił w moich oczach - z resztą jak cała grupa. Nie poznawałam nastolatków, którzy jeszcze parę miesięcy temu z nadzieją i odwagą czekali na ratunek z supermarketu, a którzy teraz tak mocno się zmienili. Zapewne jest to zasługa świata, jaki napotkali po wyjściu z bezpiecznego schronienia, ale mimo wszystko - bardzo tęsknię za tamtymi bohaterami.

Będę szczera i powiem Wam, że po tylu reklamach, pozytywnych recenzjach i pochwałach, spodziewałam się chociaż dobrego zakończenia trylogii. Czegoś dobitnego, mocnego i zastanawiającego, czegoś co zostawi mnie z jakąś ważną myślą w głowie. Tymczasem nawet sama kocówka mocno mnie zawiodła. Przesłodzona i do bólu schematyczna, a szkoda, bo przecież pierwsza część miała potencjał, żeby stworzyć z tego coś naprawdę oryginalnego.

Nie będę owijać w bawełnę i powiem po prostu, że nie polecam Wam książek Emmy Laybourne. Niestety, po przeczytaniu całej trylogii dochodzę do takiego wniosku. Bo o ile "Odciętych od świata" czyta się łatwo, szybko i przyjemnie, tak dwa następne tomy niestety nijak nie utrzymują poziomu poprzedniczki. Zarówno jeśli chodzi o wykonanie, jak i o sam pomysł, który z części na część coraz bardziej się wyczerpuje. Jeśli więc macie ochotę sięgnąć po dobrą dystopię, to raczej odradzam Wam "Monument 14".

Za książkę serdecznie dziękuję Wydawnictwu Rebis!

Mierząc się z wielką katastrofą...

Tytuł: Monument 14. Niebo w ogniu
Autor: Emmy Laybourne
Wydawnictwo: Dom Wydawniczy Rebis

Świat po katastrofie jest niemal całkowicie zgładzony, a niebezpieczeństwo czai się na każdym kroku. To właśnie uświadamia sobie grupka nastolatków i ich młodszych towarzyszy, gdy wyruszają z bezpiecznego supermarketu, by dotrzeć do lotniska w Denver, na którym ewakuuje się ludzi z dala od trujących oparów. Młodzi mają nadzieję na spotkanie rodziców i ocalenie przez lokalne władze. Jednak, w obliczu trudności, jakie napotykają na swojej drodze, grupa postanawia się podzielić. Dean, Astrid oraz trójka młodszych zostają w supermarkecie, a Alex wraz z Sahalią, Jolie, Niko, rannym Braydenem oraz resztą wyruszają w drogę szkolnym autobusem. Wycieczce daleko jednak do beztroskiej przejażdżki, a sklep także obfituje w niebezpieczeństwa, o czym boleśnie przekonują się jego mieszkańcy...

Nie ma co ukrywać, że seria pani Laybourne zainteresowała nie tylko mnie, ale także rzesze innych czytelników interesującą wizją świata w przyszłości oraz ciekawym pomysłem na fabułę. Historia grupki nastolatków i ich młodszych rówieśników uwięzionych razem w ogromnym supermarkecie zdecydowanie przemówiła do mnie w pierwszym tomie i byłam niezwykle zainteresowana kontynuacją przygód tych dzielnych bohaterów. Jak więc wypadło w porównaniu do poprzedniczki "Niebo w ogniu"?

Już teraz mogę śmiało stwierdzić, że seria tej autorki jest niesamowicie wciągająca i powinna stanowić gratkę dla wszystkich miłośników fantastyki, wpadającej nawet nieco w literaturę postapokaliptyczną. Znajdziemy tutaj zarówno plastyczne i dokładne opisy świata po wielkim kataklizmie wraz z jego najdrobniejszymi szczegółami, jak i wartką akcję, dzięki której książkę czyta się bardzo szybko i przyjemnie. Osobiście, spodobało mi się także wyjście z dwutorową narracją - z jednej strony mamy młodszego Alexa, który wraz z grupą podążającą na lotnisko, opisuje wszystkie wydarzenia w formie pamiętnika, jak i Deana, który z kolei dalej przedstawia nam życie w zamieszkanym teraz jedynie przez garstkę osób, supermarkecie. Wszystko to daje czytelnikowi konkretny punkt odniesienia, dzięki któremu nie sposób jakkolwiek zagubić się w tej powieści.

Rzec można śmiało, że styl pisania autorki jest niezwykle konkretny, a jej sposób przekazywania informacji bardzo dokładny i wnikliwy. Z jednej strony jest to dobre podejście, bo akcja książki jest jasna i przejrzysta, bez niepotrzebnego zamieszania czy pogubienia, z drugiej jednak strony podanie czytelnikowi wszystkiego "na tacy" trochę ujmuje książce klimatu tajemnicy i niepewności, który przecież w lekturach powinniśmy odczuwać. Nie jestem więc pewna, czy pani Laybourne nie powinna postarać się nieco bardziej wprowadzić czytelnika w dany temat, a następnie dać mu możliwość samodzielnego myślenia, niż jedynie pokazywać mu wszystko krok po kroku.

Myślę, że to bohaterowie mimo wszystko stanowią najlepszą część tej książki. Trudno by było wymienić teraz cechy każdego z nich, bo uważam, że wszyscy oni mają w sobie coś ciekawego, o czym warto by było napisać. Najbardziej chyba polubiłam Alexa, który miał to do siebie, że był dość spokojny i zrównoważony, a do tego odpowiedzialny i troskliwy. Jednak cała grupa stanowiła zwartą i silną ekipę, którą na swój sposób podziwiałam, bo nie tylko brali odpowiedzialność za siebie nawzajem, ale wspierali się także w ciężkich chwilach.

Myślę, że przede wszystkim pomysł na fabułę czyni z tej książki ciekawą powieść, aczkolwiek muszę przyznać, że pod tym względem bardziej podobał mi się tom pierwszy. Czemu? Z prostego powodu - w poprzedniczce wszystko było nowe, ciekawe, zaskakujące, a tutaj miejscami miałam nawet wrażenie déjà vu - jakbym już kiedyś czytała o tym w powieści pani Laybourne. 

Myślę, że "Monument 14. Niebo w ogniu" jest ciekawą kontynuacją historii o grupce nastolatków uwięzionych w supermarkecie, ale to zdecydowanie nie jest to samo co część pierwsza. Owszem, znajdziemy tutaj ciekawych bohaterów, interesującą wizję świata przedstawionego, ale tej części brakuje wiele do poziomu jedynki. Bardzo żałuję, że pomysł na książkę nieco się wyczerpał i już nie było tych emocji, jakie mogliśmy odczuwać przy czytaniu "Odciętych od świata". Nie mniej jednak, trzecią część serii z pewnością przeczytam, bo mimo wszystko jestem ciekawa zakończenia, jakie zafundowała nam autorka.

Za książkę serdecznie dziękuję Domu Wydawniczemu Rebis!

Co się może zdarzyć, w zamkniętym supermarkecie?

Tytuł: Monument 14. Odcięci od świata
Autor: Emmy Laybourne
Wydawnictwo: Dom Wydawniczy Rebis

Podczas monotonnej podróży szkolnym autobusem, Dean oraz piątka jego przyjaciół doświadczają potężnej burzy, która zmusza ich do szukania schronienia w pobliskim supermarkecie. Gdy tam trafiają, wraz z dwójką gimnazjalistów i szóstką młodszych dzieci, okazuje się, że ich pobyt tam potrwa nieco dłużej - odcięci od świata zewnętrznego, pełni obaw, ale i odpowiedzialności, która wciąż na nich ciąży, zaczynają wspólnie tworzyć społeczność, w której każdy ma przydzielone miejsce. Opiekując się młodszymi, pomagając sobie w obowiązkach, ale także wplątując się w najróżniejsze relacje, próbują przetrwać i jednocześnie dowiedzieć się - co tak naprawdę wydarzyło się na zewnątrz...

Emmy Laybourne, pisarka i aktorka, która współpracowała m.in, z Comedy Central i MTV. W tej chwili, mieszka w Nowym Jorku, z mężem i dwójką dzieci. Jej powieści z serii "Monument 14" doczekały się wielu pozytywnych opinii, w tym m.in. od Publishers Weekly czy Booklist.

"Monument 14. Odcięci od świata" podbił polskie księgarnie w czerwcu zeszłego roku i od tego czasu zbiera zarówno bardzo pozytywne, jak i negatywne opinie. Mnie osobiście zaciekawił motyw zamkniętego supermarketu - utknięcie w Greenway'u dla niektórych wydaje się świetną perspektywą, jednak jak to jest naprawdę? Jak naprawdę wygląda życie w odizolowanym od świata, niedostępnym supermarkecie?

Pomysł autorki na tą książkę jest niemal godny pozazdroszczenia - zarówno pod względem jego poprowadzenia, jak i przez świetnie wykreowanych bohaterów. Gdzieś spotkałam się ze stwierdzeniem, że ta książka to wierna kopia "GONE" Michaela Grant'a. Mimo że całej książki tego autora nie przeczytałam (urwałam gdzieś w połowie) to absolutnie i definitywnie się z tym stwierdzeniem nie zgadzam! Laybourne, mimo moich początkowych przekonań, stworzyła niezwykle realistyczną wizję, którą pochłonęła mnie bez reszty.

Wprowadzenie Deana jako narratora i głównego bohatera okazało się strzałem w dziesiątkę. Z początku wahałam się, czy aby na pewno ta postać dobrze się sprawdzi w swojej roli, ale okazało się, że z perspektywy tego chłopaka możemy spojrzeć na wszystko niemal całkowicie obiektywnym okiem. Jego zimna krew i zdrowy rozsądek nie raz mnie zadziwiały, aczkolwiek nie twierdzę, że jest to bohater bez wad. Miejscami potrafił nieźle rozzłościć czytelnika, ale na ogół przyjemnie czytało się o wszystkim z jego perspektywy.

Emmy Laybourne skupiła się bardzo mocno na przedstawieniu życia w supermarkecie i jedyne, czego mi zabrakło to trochę więcej informacji o świecie zewnętrznym. Wiadomo, że zamknięci i odizolowani od świata nastolatkowie, nie mają pojęcia, co się dzieje na zewnątrz, ale skupienie się, niemal całkowicie wyłącznie na ich życiu w sklepie, dało wrażenie, jakby ta mała społeczność miała pozostać tam na zawsze. A wiadomo przecież, że któregoś dnia wszystko się skończy i trzeba będzie wyjść na zewnątrz. I to jest to, czego mi brakowało - odrobiny więcej realizmu w tej pozycji.

Poza tym jednak, uważam, że dobrze została opisana społeczność, jaka stworzyła się na terenie supermarketu. Czternaście odmiennych charakterów, które nagle kolidują ze sobą w dość niecodzienny sposób to zdecydowanie jeden z plusów tej powieści. Zachowań poszczególnych bohaterów można się domyślić na początku, natomiast zaskoczeniem było dla mnie poprowadzenie wątków kilku postaci i między innymi to właśnie sprawia, że mam wielką ochotę na kontynuację.

"Monument 14. Odcięci od świata" potrafi wciągnąć na długie godziny, a wszystko przez lekki, ale zarazem bardzo interesujący styl pisania autorki. Jej sposób poprowadzenia akcji, a także rozwiązania, które wybrała dla bohaterów potrafią porządnie zaskoczyć, a mnie osobiście ta pozycja wciągnęła już od pierwszych stron, nie wypuszczając z tego niebezpiecznego świata aż do samego zakończenia.

Gdybym miała polecić konkretnej grupie osób tę książkę, myślę, że zdecydowanie polecałabym ją młodzieży. Nie jest to wymagająca, czy ambitna lektura, ale niezwykle wciągająca i ciekawie napisana. Wprowadzenie tylu bohaterów, o tak odmiennych charakterach, na początku może wydawać się niewypałem, no bo jak tutaj opisać i przedstawić dokładnie każdego z nich na kartach tej dosyć cienkiej powieści? Jednak Laybourne przedstawiła ich nie dość, że wyczerpująco, to jeszcze sprawiła, że wraz z nimi wszystkimi odczuwało się całą grozę sytuacji. Naprawdę gorąco polecam :)

Za książkę serdecznie dziękuję Wydawnictwu Rebis :)